AinMetThu

Thursday, July 12, 2007


ပထမဆံုးနဲ႕ေနာက္ဆံုး


ပထမဆံုးနဲ႕ေနာက္ဆံုးတသက္မွာတခါဘဲလုပ္ဘူးတဲ့ကိစၥဆိုတာ
လူတိုင္းမွာ အနည္းနဲ႕ အမ်ားေတာ့ရွိၾကမယ္ထင္ပါတယ္။
အဲဒီလိုဘဲ၊ ကၽြန္ေတာ့္မွာလဲ တခ်ဳိ႕ရွိပါတယ္။
အဲဒီထဲက တခုပါ
တသက္မွာတခါဆိုေတာ့ ဒီဘ၀မဆံုးခင္မွာ ေနာက္တခါျဖစ္ႏိုင္ေျခ ရွိေနပါေသးတယ္။
ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ အခုကိစၥကေတာ့ ေနာက္တခါဆိုတာမရွိႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။

ဒီလိုပါ--ကၽြန္ေတာ့္တသက္မွာတခါဘဲ ရုပ္ရွင္သရုပ္ေဆာင္တေယာက္ဆီကို
စာေရးခဲ့ဘူးပါတယ္။
ေျပာရရင္ရုပ္ရွင္ထဲက ဇတ္ေကာင္“ကိုတူး”ဆီကို ေရးတာပါ။
အဲဒီအခ်ိန္ကကၽြန္ေတာ္၁၆ႏွစ္သား၊
အႏုပညာကိုစိတ္၀င္စားတဲ့ခ်ာတိတ္ေလးတေယာက္ေပါ့။
မလြန္ဆန္နုိင္တဲ့လက္ေတြ႕ဘ၀ကိုေမ့ထားႏုိင္ဖို႕ စိတ္ကူးယဥ္ဘ၀တခုကို
အိပ္မက္ထဲမွာ တည္ေထာင္ထားတဲ့အခ်ိန္။
ကိုယ့္စိတ္ႀကိဳက္ျဖစ္မလာတိုင္းေလာကႀကီးကိုဘဲဗလိုင္းၾကီး အျပစ္ေတြဖို႕ေနခဲ့တဲ့အခ်ိန္။
အဲဒီလိုအခ်ိန္မွာ သူသရုပ္ေဆာင္ထားတဲ့ရုပ္ရွင္ကားရုံတင္ခဲ့တယ္။
ပိုစတာကိုႀကိဳက္လို႕၊ ဒါရိုက္တာကို စိတ္၀င္စားလို႕ဆိုတဲ့
အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ ၾကည့္ျဖစ္ခဲ့တယ္။
ပတ္၀န္းက်င္က အမွတ္တမဲ့လစ္လ်ဴရႈတာကို ခံခဲ့ရၿပီး အခ်စ္ငတ္ခဲ့တဲ့ေမာင္ႏွမေလးေတြ
အေၾကာင္းရိုက္ထားတဲ့ ဇတ္လမ္းထဲက “ကိုတူး”ရဲ႕အျဖစ္နဲ႕ကိုယ့္အျဖစ္ဟာ နဲနဲမွ
မနီးစပ္ပါဘဲနဲ႕အရမ္းကိုခံစားခဲ့ရတယ္။
ရုပ္ရွင္တကားကိုရုံတင္ေနတုန္းမွာတင္အႀကိမ္ႀကိမ္ ၾကည္တဲ့အက်င့္ကို ပထမဦးဆံုးရခဲ့တယ္။(ဗြီဒီယိုေတြမေပၚေသးခင္ေခတ္မို႕)
ၾကည့္တိုင္းလဲမ်က္ရည္က်ခဲ့ရပါတယ္။သူသရုပ္ေဆာင္တာေကာင္းတယ္လို႕ေတာ့
မဆိုႏိုင္ ပါဘူး၊အဲဒီအခ်ိန္က ရွိလွမွ၁၄ႏွစ္သားေပါ့။(ကၽြန္ေတာ့္အထင္)
ပထမဦးဆံုးအဓိကဇတ္ေဆာင္အျဖစ္ရုိက္တဲ့ရုပ္ရွင္၊ဇတ္လမ္းကမိသားစုအေၾကာင္း၊
က်န္တဲ့သရုပ္ေဆာင္အမ်ားစုကလဲတကယ့္သူ႕ေဆြမ်ဳိးသားခ်င္းေတြ၊
ဒီေတာ့သဘာ၀က်တယ္လို႕ ေတာ့ေျပာႏိုင္ပါတယ္။
ရုပ္ရွင္ထဲမွာ သူက ဒုိင္ယာေလာ့ခ္ေတြအမ်ားၾကီး ေျပာမသြားဘူး၊
အကယ္ဒမီေရွာ့တ္အိုက္တင္ေတြလဲအပီအျပင္ ေပးမသြားပါဘူး။
အဲဒီရုပ္ရွင္ရံုတင္ေနတုန္းကအျမဲတမ္းလူေခ်ာင္ေနတာကိုဘဲၾကည့္ေတာ့။
ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္ ၇ခါ ၾကည့္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။
ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့သူ႕ဆီကို(“ကိုတူး”ဆီကို)စာေရးျဖစ္လိုက္ပါတယ္။
စာထဲမွာ “ကိုတူး”ရဲ႕ ခံစားခ်က္ကိုကၽြန္ေတာ္္နားလည္တဲ့အေၾကာင္းေရးခဲ့ပါတယ္။
မၾကာခင္မွာသူ႕ဆီကစာျပန္လာပါတယ္။ ေထြေထြထူးထူးေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ေက်းဇူးတင္တဲ့အေၾကာင္း၊
ေနာက္လဲအားေပးပါဆိုတဲ့ အေၾကာင္း တမ်က္ႏွာေလာက္ရွိတဲ့စာေလးတေစာင္ပါ။
ကိုယ္ေျပာခ်င္တာေတြေျပာလိုက္ခဲ့ ဲ့ျပီးျပီမို႕
ကၽြန္ေတာ္သူ႕ဆီကိုစာထပ္မေရးျဖစ္ပါဘူး။သူကရုပ္ရွင္ဆက္မရုိက္ခဲ့ဘူး။
ဒီလိုနဲ႕လက္ေတြ႕ဘ၀ထဲမွာ လံုးလည္လိုက္ရင္းအသက္ေတြႀကီးလာခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လဲႏိုင္ငံျခားကိုေရာက္လာခဲ့ပါတယ္။
အဲဒီအခ်ိန္မွာသူ နံမည္သစ္တခုနဲ႕ ရုပ္ရွင္ေတြ ရိုက္လာပါတယ္။ အရမ္းေအာင္ျမင္လာတယ္။ဒါေပမဲ့ နံမည္သစ္နဲ႕သူ႕ရုပ္ရွင္ကားကိုတကားမွ ကၽြန္ေတာ္ေကာင္းေကာင္းမၾကည့္ျဖစ္ပါဘူး။
ေျပာရရင္သူ႕ဆီကိုစာထပ္ေရးဖို႕အေၾကာင္းလဲမရွိပါဘူး။
ကေလးဘ၀ကစာေလးတေစာင္ကို
သူလဲေမ့သြား မွာျဖစ္သလို ကၽြန္ေတာ္လဲေမ့ထားလုိက္တယ္ဆိုပါေတာ့။
ဒါေပမဲ့တခါတခါ ျမန္မာျပည္ကို၊ ငယ္စဥ္ဘ၀ကို၊ျပန္ေတြးမိတဲ့အခါမ်ဳိးမွာေတာ့
သူ႕အေၾကာင္းကို ဖ်ပ္ကနဲ သတိရမိပါတယ္။တကယ္လို႕မ်ား အခြင့္သင့္ရင္
အရင္က “ကိုတူး” ျဖစ္ခဲ့တဲ့သူနဲ႕ အခုထိလဲ ကၽြန္ေတာ္ျဖစ္ေနဆဲ ကၽြန္ေတာ္
ဘ၀အေၾကာင္းေတြကို စကားစျမည္ ေျပာၾကည့္ခ်င္တာမ်ဳိးေတာ့ျဖစ္မိပါတယ္။
လူ႕ဘ၀ဆိုတာ ႀကိဳတင္ခန္႕မွန္းလို႕မရႏိုင္ဘူးမဟုတ္လား။
တခ်ိန္ခ်ိန္မွာအခြင့္သင့္လာႏုိင္တယ္ေလ။ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ဆိုတာမ်ဳိးေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။
ဆႏၵ အိပ္မက္၊ အာသီသ သက္သက္ပါ။
ဒီေန႕ သူ ရုတ္တရက္ ေသဆံုးသြားျပီဆိုတဲ့သတင္းကိုၾကားလိုက္ရပါတယ္။ ႏွလံုးေရာဂါတဲ့။
အရင္ကကၽြန္ေတာ္္၇ခါျပန္ၾကည့္ခဲ့တဲ့ ရုပ္ရွင္ထဲမွာ“ကိုတူး”ဟာ
သစ္ပင္ေပၚက လိမ့္က်ျပီးေသဆံုးခဲ့ပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္အၿမဲမ်က္ရည္က်ခဲ့ရတဲ့ ဇတ္သိမ္းခန္းမွာသူက
ႏွင္းဆီပန္းတပြင့္ကိုင္ထားတဲ့ လက္ကိုလွမ္းျပီး“မမၾကီး ...ပန္း” လို႕ ကမ္းေပးေနေလရဲ႕၊
သူမ်က္ႏွာတခုလံုး အျပံဳးေတြနဲ႕၊
ကၽြန္ေတာ့္္အိပ္မက္တခုလဲ ဆံုးေလခဲ့ေပါ့၊
(သူ႕နာေရးသတင္းကိုဖတ္ရေတာ့မွသူဟာကၽြန္ေတာ္နဲ႕သက္တူရြယ္တူမွန္းသိလိုက္ရ
ပါတယ္။)

0 Comments:

Post a Comment

<< Home